Her bir kişinin kendine özgü biçimsel, işlevsel ve ruhsal özelliklerinin bütünü; bunlar kişinin genetik özellikleri ile büyüdüğü ve geliştiği çevresel koşullar arasındaki karşılıklı etkileşimin sonucu gelişir ve kişiyi kendine özgü, başkalanndan farklı bir birey yaparlar. Bu kavram ilk olarak N. Pende tarafından tanıtıldı (1912). Fende, A. De Giovanni ve G. Viola'nın İtalyan yapısalcılık okulunda elde ettiği deneyimleri geliştirerek, "insan bİ-yotipoloji"sini kurdu. Kişinin incelenmesinde yapısalcıların kullandıkları alışılmış saf biçimsel parametrelerin yanı sıra değişik parametreleri de (fiziksel, moral, işlevsel, ruhsal) kullanarak kişinin daha bütünsel bu- yaklaşımla incelenmesini sağladı. Kullanılan karmaşık yöntemlerde kalıtsal özelliklerin incelenmesinin yanı sıra kişisel ve ailevi öykü; olası hastalık eğilimleri; kan grubu; metabolizma, dolaşım ve solunum işlevi vb işlevsel ve vücut sıvılarına ait parametreler; zihinsel ve ruhsal boyutlar değerlendirilir. Bu verilerin bütünü dört biyotip grubunda sınıflandırdın uzun boylu atletik, uzun boylu-çelimsiz, kısa boylu-atletik, kısa boylu-çelimsiz. Kişiler iç salgı sistemlerinin çok ya da az çalışmasına, otonom sistemin sempatik ve parasempatik bileşenlerinin etkinlik ağırlığına, karakter özelliklerine ve mizaçlarına göre de sınıflandırılabilir. Biyotipoloji okulu yapısalcılıkta İç salgı biliminin önemini vurgulamıştır.