Bir kol ya da bacağın tümünün ya da bir bölümünün, organı oluşturan tüm yapılarla (deri, damarlar, sinirler, kas, kemik) birlikte kesilerek kopması. Deyimin vücudun başka bölümlerinin çıkarılması için kullanılması çok doğru değildir (meme ampütasyonu gibi). Bir kol ya da bacağın ampütasyonu çok ender olarak doğumsal yaralanmalara bağlı ya da cerrahi olabilir. Ender ve Özgül bir türü kendiliğinden (spohtan) ampü-tasyondur; kangrenli kol ya da bacaklarda gözlenir. Bu olgularda sağlıklı kısım hasta kısımdan belirgin bir sınırla ayrılır ve hastalıklı bölümün kendiliğinden düşmesiyle sonlamr. Darbeye bağlı ampütasyonlar ise sıklıkla iş ve trafik kazaları sonucunda meydana gelir. Bunlar çoğu zaman el parmaklarının kopmasıdır. Cerrahinin bu tür olgularla ilgilenen dalı (mikrocerrahi) son yıllarda büyük gelişme göstermiştir. Kopmuş bölümün yerine dikilmesi konusunda mikrocerrahi teknikleri geliştirilmiştir ve iyi sonuçlar alınmaktadır. Cerrahi ampütasyon yaralanmalar, kangren, damar hastalıkları, biçim bozuklukları yapan artrozlar, kemik iltihaplan ve tömürleri gibi birçok durumda gerekli olabilir. Ama cerrahi yöntemlerin giderek daha "koruyucu" bir gelişme göstermesi sonucunda cerrahi ampütasyon yöntemlerinde de değişiklikler kaydedilmiştir. Artık ampütasyon olabildiğince sınırlı tutulmaya çalışılarak geride protez uygulanmasına olanak sağlayacak işlerlikte bir bölüm bırakmaya özen gösterilmektedir.